Jeux d’enfants

Geregisseerd door Yann Samuell
Genre:

Een film uit 2003, met Guillaume Canet, Marion Cotillard

Beoordeel deze film:
1 ster2 sterren3 sterren4 sterren5 sterren6 sterren7 sterren8 sterren9 sterren10 sterren
(totaal: 4 stemmen, gemiddeld: 8,50 )
Loading...

Koop deze film »

Recensie van Fransefilms.nl

Jeux d’enfants, ook wel Love me if you dare, is de debuutfilm van regisseur Yann Samuell. Hij is afkomstig uit de tekenfilmwereld, het is dan ook niet verwonderlijk dat hij elementen daarvan gebruikt in deze film.

De film vertelt het liefdesverhaal van Sophie (Marion Cotillard) en Julien. Sophie wordt als klein kind op school gepest met haar Poolse achtergrond. De moeder van Julien wordt ziek, en overlijdt uiteindelijk ook op vrij jonge leeftijd. Om al de problemen te vergeten, spelen Julien en Sophie een spel met elkaar, genaamd “cap ou pas cap”, zoiets als “durven of niet durven”. Het komt erop neer dat, als een van beiden een kleurige trommel in bezit heeft, diegene de ander een opdracht mag geven. Als de ander de opdracht aanneemt (cap) en goed uitvoert, krijgt die de trommel. De opdrachten beginnen allemaal vrij onschuldig, maar gaandeweg de film verandert dat. De twee gaan er namelijk mee door, ook als ze ouder worden. Het spel leidt tot enkele bizarre situaties, zoals op het ziekbed van Juliens moeder, en op de bruiloft van Julien. Door het spel blijven de twee hun leven lang met elkaar verbonden, ook al gaan ze andere wegen, en zien ze elkaar zelfs tien jaar lang niet.

Het spel beïnvloedt hun relatie met elkaar enorm, het is namelijk meestal niet duidelijk of iets nu in het kader van het spel gezegd of gedaan wordt of dat het echt gemeend is. Dit is tegelijk een van de zwaktes van de film: de film gaat voor een groot deel over de onderlinge relatie, maar deze wordt nooit erg uitgediept. Dat de twee het spel zelfs na een tien jaar lange scheiding weer oppaken, alsof er niets gebeurd is, blijft wonderlijk en ook wat ongeloofwaardig.

Ook het feit dat de film een bepaalde sfeer oproept die erg doet denken aan de film Amélie, komt de film niet ten goede. Vooral het kleurgebruik, en de karakteristieke muziek dragen hier aan bij. Het thema van La vie en rose komt net iets te vaak naar voren, wat de muziek weinig afwisselend maakt. Wel wordt het concept van een droomwereld in Jeux d’enfants verder gevoerd dan in Amélie, hetgeen de film vaak een wat surrealistisch karakter geeft. Het gebruik van animaties trekt de film op cliché-momenten ook weer wat vlot.

Al met al is Jeux d’enfants niet de beste Franse film van de afgelopen paar jaar. Dit kan echter ook moeilijk verwacht worden van het debuut van een regisseur. Met de integratie van animatie en film slaat Yann Samuel echter een interessante weg in, het is dan ook te hopen dat er binnenkort meer films van hem komen.

Trailer

Wat vond jij van deze film?

Er zijn nog geen reacties.

Schrijf als eerste een reactie op “Jeux d’enfants”