La peau douce

Geregisseerd door François Truffaut

Lange tijd bleef La peau douce van François Truffaut onbegrepen en ondergewaardeerd. De film trok weinig bezoekers naar de bioscoop, en ook critici waren niet echt enthousiast. Na het tamelijk frivole Jules et Jim en gezien Truffauts duidelijke binding met de Nouvelle Vague lijkt La peau douce een stap terug in de tijd. Een conventionele dramafilm, met een klassieke opbouw, en een weinig verrassend plot. Toch, na zo’n veertig jaar, veranderde het lot van de film, en inmiddels zien veel kenners de film als een onmiskenbaar meesterwerk in Truffauts oeuvre. Het is eveneens het hoogtepunt in de helaas maar kortdurende loopbaan van actrice Françoise Dorléac (zus van Catherine Deneuve), die in 1967 bij een noodlottig verkeersongeval om het leven kwam. Ze werd algemeen gezien als de meest talentvolle van de zusjes, en speelde in haar acht jaar durende acteurscarrière in totaal in twintig films.

Pierre Lachenay (Jean Desailly) is een beroemd schrijver, uitgever en academicus, en veelgevraagd spreker op congressen en lezingen. Hij is getrouwd met Franca en heeft een dochtertje, genaamd Sabine. Wanneer hij voor een lezing naar Lissabon moet, maakt hij kennis met stewardess Nicole (Françoise Dorléac), tot wie hij zich meteen aangetrokken voelt. Ze beginnen een relatie, die voortduurt als ze weer in Parijs komen. Enige tijd later neemt hij haar mee op een reisje naar Reims, en brengt hij een paar dagen met haar door op het platteland, iets waar zijn vrouw hem al vaak om gevraagd had. Wanneer zij erachter komt dat hij vreemdgaat, kan het alleen maar verkeerd aflopen.

‘Het ongeluk van de mens is aan een ding te wijten: dat hij niet rustig in een kamer kan blijven.’ Deze wijsheid van Blaise Pascal, uitgesproken door Pierre, staat aan de basis van de film. Voor Pierre is het op dat moment al te laat: wanneer hij zich hier eerder van bewust was geweest, had hij wellicht ervoor gekozen om de affaire met Nicole niet door te zetten. Maar het jachtige leven van Nicole, die gebonden is aan de vluchtroosters, past goed bij het jachtige leven dat Pierre zelf leidt, altijd onderweg van lezing naar congres of van huis naar kantoor.

Zoals bij de meeste van Truffauts films zitten er hier ook autobiografische elementen in verwerkt. Het appartement van de familie Lachenay was in feite Truffauts eigen appartement, en hij stond zelf op het punt te scheiden van zijn vrouw Madeleine Morgenstern. Behalve dat verwerkte de regisseur ook zijn bewondering voor de Amerikaanse regisseur Alfred Hitchcock in de film. Er zijn enkele scènes die direct doen denken aan de meester van de suspense, zoals de voyeuristische manier waarop Pierre kijkt als Nicole zich omkleedt in het vliegtuig, de scènes waarin de acteurs soms half verscholen achter deuren staan, en de wijze waarop de camera de acteurs benadert en bespiedt.

Truffaut laat met La peau douce zien dat hij een meester is in het tonen van menselijke relaties, en dan vooral de onmogelijke kanten en fatale eigenschappen daarvan. Doordat hij de gebeurtenissen in de film zo nauw met elkaar verbindt en van elkaar afhankelijk maakt, wordt een ogenschijnlijk platte relatiefilm op belangrijke momenten omgevormd in een spannende thriller. Wie een film als Ascenseur pour l’échafaud (Louis Malle) waardeerde, zal ook in deze film niet teleurgesteld worden. En wie wil zien waar het verschil zat tussen Françoise Dorléac en haar zus Catherine Deneuve mag deze film zeker niet missen.

Een film uit 1964, met Daniel Ceccaldi, Dominique Lacarrière, Françoise Dorléac, Jean Desailly, Laurence Badie, Maurice Garrel, Nelly Benedetti, Paule Emanuele, Philippe Dumat, Sabine Haudepin

Categorie:

Jouw stem voor deze film:
1 ster2 sterren3 sterren4 sterren5 sterren6 sterren7 sterren8 sterren9 sterren10 sterren
(Nog geen stemmen)
Loading...

Koop deze film »

Wat vond jij van deze film?

Er zijn nog geen reacties.

Schrijf als eerste een reactie op “La peau douce”