L’homme qui aimait les femmes

Geregisseerd door François Truffaut

François Truffaut was een van de meest autobiografische filmers van de jaren zestig en zeventig in Frankrijk. Ook in L’homme qui aimait les femmes zitten diverse autobiografische elementen. Het gaat zoals in meer van zijn films over iemand met een compulsieve drang naar liefde en aandacht van de tegenovergestelde sekse. De film gaat in feite, zoals de titel zegt, over een man die van vrouwen hield. Ook Truffaut hield van vrouwen: hij had relaties met een flink aantal van de hoofdrolspeelsters in zijn films, waaronder Jeanne Moreau, Julie Christie, Claude Jade, Françoise Dorleac, Catherine Deneuve en Fanny Ardent. De film houdt het midden tussen een drama en een komedie en werd genomineerd voor drie Césars.

L’homme qui aimait les femmes is vormgegeven als een soort flashback, want het begint met de begrafenis van de hoofdpersoon. Vreemd genoeg zijn er op die begrafenis enkel vrouwelijke bezoekers. Sommigen huilen, anderen lachen. Een van de vrouwen weet zowat alles van de hoofdpersoon. Zij is de uitgever bij wie Bertrand Morane zijn autobiografie uitbracht. Uiteraard was hij ook met haar naar bed geweest. Na de begrafenis van Morane vliegt de film terug in de tijd en zien we Morane in een stomerij staan. Daar ziet hij de benen van een mooie vrouw en op slag wordt hij verliefd en probeert hij deze vrouw te achterhalen, met enkel een nummerbord van haar auto als aanwijzing. Die gedrevenheid om een vrouw die hij ziet de zijne te maken loopt als een rode draad door de film.

Wanneer hij bij een lingerieverkoopster een blauwtje loopt, besluit hij om een boek te gaan schrijven over zijn avonturen met vrouwen. Zo probeert hij ook zijn drijfveren boven water te halen. Hij is geobsedeerd door vrouwen, door tientallen verschillende soorten, dik, dun, lang, kort, met dikke kuiten en dunne kuiten, blond en bruin. Zo stelt hij in feite uit al de vrouwen die hij tegenkomt zijn ware vrouw samen. En al de vrouwen die er op de wereldbol rondlopen hebben een ding voor op de vrouwen die hij al kent: het feit dat hij die juist niet kent. Zo blijft hij altijd en overal op ‘jacht’ naar nieuwe vrouwen.

Truffaut maakt er geen geheim van dat er autobiografische elementen in de film zitten. Helemaal in het begin van de film zien we hem zelfs een kort moment in beeld, als een soort geestverschijning. Ook daarom wordt de film zo pakkend: L’homme qui aimait les femmes is namelijk geen ophemeling van het gedrag van de hoofdpersoon. Integendeel, het laat zien hoe zijn obsessie voor vrouwen hem uiteindelijk zwaar opbreekt. De film is dan ook een pessimistische film over wat er gebeurt wanneer vrouwen slechts als object van verlangen gezien worden.

Toch is de film geen depressieve slijtageslag. Truffaut weet met de nodige humor de meer donkere momenten in de film te verdoezelen. Morane is op het eerste gezicht een wat zielige womanizer met een ongezonde drang naar vrouwelijk schoon. Maar ten diepste wil de regisseur tonen dat hij in feite een slachtoffer is van een passie waar hij zelf geen controle over heeft. Hij laat de hoofdpersoon verzuchten: ‘Waarom proberen we in zoveel personen te vinden wat ons geleerd wordt in een persoon te vinden?’ Die overvloed aan mooie vrouwen is wat de hoofdpersoon bezighoudt: na een winterslaap zijn ze in het voorjaar plotseling als bij afspraak weer massaal op de straat te vinden in hun minirokken. Mollig, slank, lang, klein, brui, blond, je denkt misschien dat je het voor het uitzoeken hebt, maar is dat wel zo?

Een film uit 1977, met Brigitte Fossey, Charles Denner, Geneviève Fontanel, Jean Dasté, Leslie Caron, Nathalie Baye, Nelly Borgeaud, Sabine Glaser

Categorie:

Jouw stem voor deze film:
1 ster2 sterren3 sterren4 sterren5 sterren6 sterren7 sterren8 sterren9 sterren10 sterren
(Nog geen stemmen)
Loading...

Koop deze film »

Wat vond jij van deze film?

Er zijn nog geen reacties.

Schrijf als eerste een reactie op “L’homme qui aimait les femmes”