Ce n’est qu’un début

Geregisseerd door Jean-Pierre Pozzi, Pierre Barougier

“Kinderen zijn allemaal filosofen, slechts enkelen blijven het.” Deze zin van de Franse filosoof Michel Onfray inspireerde productrice Cilvy Aupin – partner van regisseur Jean-Pierre Pozzi – tot het maken van een documentaire over het wel en wee van een Frans klasje tijdens een nieuw tweejarig experiment, het geven van filosofieles, aan kleuters van tussen de 3 en 5 jaar. De plaats van handeling is een school in een voorstad van Parijs, Le Mée-sur-Seine. De uitkomst is een film die het midden houdt tussen de succesdocumentaire Être et avoir en de Gouden Palm-winnaar Entre les murs. Een film vol met kleuters die vertellen over liefde, vrijheid, samenleving en opgroeien. Maar levert het wat op?

Het woord aan de kinderen laten, dat is het doel van zowel de film als de lessen van Pascaline Dogliani, onderwijzeres van een groep jonge kinderen in de leeftijd 3 tot 5 jaar. Gedurende twee jaar, enkele keren per maand geeft ze ‘ateliers philosophie’, lessen waarin ze de kinderen leert hun gedachten over zichzelf en de wereld om hen heen uit te spreken. ‘Echte’ filosofie is het dan ook niet, meer een manier om de kinderen mondiger te maken. Ze gaan met elkaar in discussie, elke les onder een vaststaand thema.

De kinderen heten Abderhamène, Louise of Azouaou, en vormen daarmee een afspiegeling van de bewoners van de voorsteden van Parijs. Zittend rond een aangestoken kaars wordt er gediscussieerd over de dood, vriendschap, liefde. De onderwijzeres introduceert een vraag, zoals ‘wat betekent het om intelligent te zijn, om vrij te zijn, om geld te hebben’, en de leerlingen gaan ermee aan de slag. Aan het begin van de twee jaar nog wat ongestructureerd, en soms komen ze er nog niet uit. Maar gaandeweg zie je dat ze zichzelf beter kunnen uiten, dat ze naar andere kinderen gaan luisteren en hun eigen mening naar voren proberen te brengen. Uiteraard levert dat soms grappige momenten op, want de kinderen doen dat veelvuldig door te verwijzen naar dingen die ze in het leven van alledag tegenkomen en op hun eigen kinderlijke manier van commentaar voorzien.

Je kunt je afvragen wat precies de zin van deze filosofielessen op de kleuterschool is. De filmmakers wijzen erop dat de lessen invloed hebben op de rest van het leven van de kinderen. Zo gaat de camera bijvoorbeeld mee met een paar van de kinderen en zien we hoe er thuis verder wordt gesproken over de onderwerpen die aan bod kwamen. Ook laat juf Pascaline Dogliani zien dat je de geleerde vaardigheden – spreken, voor jezelf opkomen – ook goed in praktijk kunt brengen, wanneer ze een van de kinderen berispt omdat hij een ander geslagen zou hebben.

Echt overtuigend bewijs van het nut van dergelijke lessen aan kleine kinderen geeft de documentaire niet. Wel geeft het een interessant inkijkje in het leven van de kleuters van vandaag, een leven waarin ze ook zonder de filosofielessen al uitgebreid te maken krijgen met de zaken van ‘de grote mensen’. Op die manier houdt de documentaire een spiegel voor over de gedachten die er in onze samenleving heersen rondom thema’s als racisme, homorelaties en vrijheden. Maar wat de docu vooral leuk maakt zijn de vele gevatte en kinderlijke reacties, zoals “intelligentie, dat is nooit de Nutella in de koelkast zetten”, of “de geest is iets onzichtbaars dat blauw is”. En zo is het maar net.

Een film uit 2010, met Abderhamène, Azouaou, Isabelle Duflocq, Kyria, Louise, Pascaline Dogliani, Shana, Yanis

Categorie:

Jouw stem voor deze film:
1 ster2 sterren3 sterren4 sterren5 sterren6 sterren7 sterren8 sterren9 sterren10 sterren
(Nog geen stemmen)
Loading...

Koop deze film »

Wat vond jij van deze film?

Er zijn nog geen reacties.

Schrijf als eerste een reactie op “Ce n’est qu’un début”