Les poupées russes

Geregisseerd door Cédric Klapisch

In 2002 verraste regisseur Cédric Klapisch de filmwereld met een heerlijk luchtige en tegelijk gedurfde film, L’auberge espagnole, over een jonge student, Xavier, die een jaar aan een uitwisselingsproject meedoet en zo in Barcelona terecht komt. Zijn ontmoetingen en ervaringen werden realistisch in beeld gebracht, waarbij Klapisch vrijuit experimenteerde met allerlei filmtechnieken. Het enige wat aan het eind van de film overbleef, was de vraag wat er nu na zijn studie verder van de jonge hoofdpersoon terecht zou komen. Gelukkig maakte Klapisch een vervolg: Les poupées russes. Hierin herpakt hij op onnavolgbare wijze zijn verbeelding van het leven in het Europa van de 21e eeuw. De hoofdpersoon, Xavier, is nu 30, vijf jaar ouder dan in L’auberge espagnole, en krijgt te maken met de problemen van zijn generatie. Het vinden van een leuke baan, de verplichtingen en de druk die bij zo’n baan horen, en vooral het vinden van de liefde van zijn leven, als die bestaat.

Behalve Xavier (Romain Duris) komen we ook wat andere personages tegen uit L’auberge espagnole. Zo is er de lesbische Isabelle, bij wie hij in Parijs tijdelijk komt te wonen. Xavier is namelijk schrijver geworden en leeft een vrij onregelmatig bestaan. Hij krijgt een baan aangeboden als scriptschrijver voor een Franse soap. Er wordt van hem verwacht dat hij het allemaal zo romantisch mogelijk maakt en hoewel hem dat eerst moeilijk valt, zijn de bedenkingen die hij heeft minder zwaarwegend dan het feit dat hij ervoor betaald krijgt. De serie wordt in Groot-Brittanië opgepakt en als Xavier aangeeft ook prima in het Engels verder te kunnen werken mag hij heen en weer gaan reizen tussen Parijs en Londen. In Londen werkt hij samen met Wendy (Kelly Reilly), die hij nog uit Barcelona kent, aan het script voor de serie. Tegelijk heeft hij diverse contacten met wat meisjes en zelfs nog met zijn ex Martine (Audrey Tautou), die inmiddels zelf een kind heeft maar niet meer in contact met diens vader is.

Zo slingert Xaviers leven zich heen en weer tussen verantwoordelijkheid, losse scharrels, werk, en uiteindelijk brengt het verhaal hem tot in Sint-Petersburg, waar een van zijn vrienden uit Barcelona gaat trouwen met een Russische ballerina. De dromerige Xavier voorziet alle verwikkelingen van zijn commentaar en hij mijmert er flink op los. De hele film heeft niet zozeer een vastomlijnd plot, maar beweegt zich op de gedachten en pennevruchten van Xavier van de ene plek naar de andere plek. Dit alles op de kenmerkende wijze van regisseur Klapisch, die met elk personage dat hij introduceert weer een nieuwe verwikkeling aan het verhaal toevoegt en via het personage ook een complete omgeving, stad of decor aan de kijker toont.

De kracht van Klapisch is dat hij ondanks het feelgood karakter van de film een zodanige gelaagdheid in de film weet te leggen dat er hier en daar ook ruimte is voor iets van een moraal. Een echt politiek statement is de film niet, maar Klapisch heeft er nooit onduidelijkheid over laten bestaan dat hij een voorstander is van een verenigd Europa, internationale contacten en vermenging van culturen. De gevaren die daar bij passen vangt hij overigens ook goed in zijn films: zo laat hij Xavier er bewust nogal verloren en besluiteloos bij lopen, alsof de druk van het volwassen leven hem zomaar net iets teveel wordt. De film gaat over echte mensen en echte relaties en speelt veelvuldig met het idee dat er aan echte liefde vaak niet zoveel romantisch is. Dit wordt bijvoorbeeld duidelijk met het verloop van de relatie tussen Xavier en Wendy, alhoewel juist het plotselinge van de verwikkelingen tussen die twee ook wel iets romantisch heeft. Toch ontkomt Klapisch op die momenten aan het gebruik van clichés, waar hij ze op andere punten wel gebruikt. Clichés zijn er namelijk wel op punten waar bepaalde landen in beeld worden gebracht. Het ballet van de Russen, de lompheid van sommige Engelsen. Klapisch maakte echter herhaaldelijk duidelijk dat je op dit punt niet aan clichés ontkomt, simpelweg omdat ze waar zijn.

Met Les poupées russes maakte Klapisch in zijn typische mozaiekstijl – die hij later nog zou verfijnen in de film Paris – een waardige opvolger van de film L’auberge espagnole. Het gevaar van vervolgfilms is vaak dat ze minder zijn dan het eerste deel, maar bij deze films is dat gelukkig niet het geval. Ze hebben allebei iets origineels en vooral het vervolg blinkt uit in complexiteit. Vele verhaallijnen lopen door elkaar heen en ook het tijdsverloop is niet lineair. Desondanks wordt het nergens onduidelijk en weet Klapisch door het gebruik van allerlei ingenieuze technieken en aardige vondsten de film interessant, fris en vlot te houden. Dit zorgt voor enkele memorabele scenes, zoals het verbeelden van Xaviers fantasie met de blokfluit spelende Xavier die op de gekste momenten binnenkomt, Xavier en een vriendin die naakt door de straten van Parijs rennen of de scene waarin Xavier de vergelijking maakt tussen een straat met perfecte afmetingen en de afmetingen van een vrouw. Met de toegankelijke, niet te diepe en vooral mooie karakters van de hoofdpersonages valt makkelijk te identificeren. De zware last van een dragende rol wordt voor acteur Romain Duris nergens te zwaar, het feit dat ook deze tweede film over het karakter Xavier hem op het lijf geschreven lijkt en tegelijk de wetenschap dat hij ook in andere films, zoals Paris en Molière een goede rol weet neer te zetten, maken duidelijk dat er nog een grote toekomst voor hem in het verschiet kan liggen.

Een film uit 2005, met Audrey Tautou, Cécile de France, Kelly Reilly, Kevin Bishop, Romain Duris

Categorie:

Jouw stem voor deze film:
1 ster2 sterren3 sterren4 sterren5 sterren6 sterren7 sterren8 sterren9 sterren10 sterren
(Nog geen stemmen)
Loading...

Koop deze film »

Wat vond jij van deze film?

Er zijn nog geen reacties.

Schrijf als eerste een reactie op “Les poupées russes”