# Type minstens 1 karakter om te zoeken # Klik op enter om te zoeken of ESC om te sluiten

Les vacances de Monsieur Hulot

Geregisseerd door Jacques Tati

Een film uit 1953, met André Dubois, Jacques Tati, Louis Perrault, Lucien Frégis, Micheline Rolla, Nathalie Pascaud, Raymond Carl, Valentine Camax

Locatie(s): Kust

Categorie:

Heb jij deze film gezien? Laat dan nu je review achter!

Koop deze film »

Beschrijving

Jacques Tati (1907-1982), de zoon van een Russische ambassadeur en een Nederlandse moeder, begon zijn carrière met het pantomimespel. Uit die kunst putte hij dan ook veel inspiratie toen hij eenmaal als acteur in zijn eigen films zijn meest succesvolle personage, Monsieur Hulot, vertolkte. Les vacances de Monsieur Hulot is de tweede lange film van Tati, en de film waarin hij het personage Hulot introduceerde. Deze film en zijn volgende film, Mon oncle, uit 1958, zijn onbetwiste hoogtepunten uit de Franse filmgeschiedenis en hebben een effect gehad op vele internationale films die nadien gemaakt zijn. Tati wordt geheel terecht gezien als de Franse equivalent van Charlie Chaplin. Hij kreeg voor deze film een Oscar-nominatie voor beste scenario, zijn film Mon oncle kreeg de Oscar voor beste buitenlandse film.

Ontmoet Monsieur Hulot: een wat lange, slungelige man, pijp in de mond, die met zijn oude brakke, ploffende wagen – een ouderwetse Amilcar – in het rustige, mondaine badplaatsje Saint-Marc-sur-Mer de boel op stelten komt zetten. Geheel buiten zijn eigen intenties om overigens, want M. Hulot is het er niet om te doen, hij wil gewoon een leuke vakantie beleven, mensen leren kennen, plezier hebben. Dat hij met zijn wat stuntelige acties een tegenovergesteld effect heeft, lijkt hij amper door te hebben, pas aan het eind van de film blijkt dat hij meer vijanden dan vrienden heeft gemaakt.

Tati registreert genadeloos en tijdloos het gedrag van mensen. Niet om dat te bespotten of om daaruit de meest grappige en excentrieke elementen te halen, maar juist om daarvan de kern te laten zien. Dat die kern humoristische effecten teweegbrengt is dan nog slechts een gegeven. In Les vacances de Monsieur Hulot moet de kijker zelf de grappen eruit halen, niets wordt opgedrongen. Alleen de beginscène is daar al een perfect voorbeeld van: we zien een overzichtsshot van een treinstation, we horen een omroeper die bijna onverstaanbaar wat spoorwijzigingen omroept en we volgen een massa rennende vakantiegangers van het ene naar het andere perron. Iedere filmmaker die op het dramatische of humoristische daarvan zou willen wijzen, zou waarschijnlijk voor close-ups van de mensen zelf kiezen, Tati kiest ervoor om ruim veertig seconden het overzichtsbeeld te houden.

Les vacances de Monsieur Hulot is onder andere uniek omdat het aan een plot ontbreekt. Tati grijpt terug op de begintijd van de experimentele film (Lumière, Méliès) waarin het narratieve karakter van films nog niet van belang was. Hij doet daarmee een van de eerste pogingen in de moderne Franse cinema om de film en de klassieke verhaallijn van elkaar te scheiden. Later zou de Nouvelle Vague daar ook mee aan de haal gaan.

De film mag dan een plot ontbreken, structuur ontbreekt het zeker niet. In het begin ligt de focus op de plaats waar Hulot binnenkomt op zijn vakantie: een klassiek hotelletje direct aan het strand. De gasten en het hotelpersoneel worden als typetjes neergezet en daarmee treffend geanalyseerd. Later slaat de verveling toe en gaan de vakantiegangers erop uit om ook wat van de omgeving te zien, wat te tennissen, paardrijden, en Hulot komt zelf per accident terecht bij een begrafenis.

Veel gesproken wordt er in de film niet, alhoewel Tati wel een grote nadruk legt op de wisselwerking tussen geluid en beeld. Let bijvoorbeeld eens op de bel die iedere keer weer etenstijd aankondigt. En zo is er ook de karakteristieke plof van Hulot’s auto, die symbool lijkt te staan voor het karakter van Hulot zelf. De auto doet wat hij moet doen, maar steekt toch wat schraal af bij de andere luxere auto’s, hij hoort er wel bij, maar toch ook weer niet. Veel van de scènes uit de film zijn legendarisch geworden en staan voor de geniale humor waarmee Tati het hart van de filmliefhebbers wist te veroveren. De lachwekkend charmante manier waarop hij vriendschap met een blonde vrouw wil sluiten, zijn tenniscapriolen, de manier waarop hij een roeiboot weet te slopen en daarbij een heel strand de stuipen op het lijf jaagt, zijn onverstoorbare houding als hij in de grammofoonkamer de muziek luid opzet, zijn karakteristieke hoofd die uit het dakraam van het hotel opduikt, alles draagt bij om van deze film een grote klassieker te maken.

Het hotel in de Franse badplaats schijnt nog steeds te bestaan, en nog ieder jaar trekt dit Tati-fans vanuit heel de wereld. Ergens in de buurt, aan de rand van het strand, staat een standbeeld van Monsieur Hulot. Deze verering is echter slechts een bijproduct van Tati’s werk, een waarschijnlijk onbedoeld effect van wat Tati werkelijk wilde. Uit alles in zijn leven blijkt dat hij niet slechts leuke films wilde maken. De maatschappijkritiek die onder de charmante en soms zelfs ontroerende schil van de film zit, komt bij een analyse duidelijk naar boven. De krant bijvoorbeeld die omgetoverd wordt tot een handig hoedje tegen de zon, of de intellectueel die onverstaanbare woorden brabbelt, de regels van het tennisspel die volgens sommigen overtreden worden door Hulot, de eindeloze regelmaat van het leven aan het strand, vele kleine aanwijzingen die laten zien waar Tati werkelijk op uit was en die een voorbeeld vormen van de wijze waarop hij de maatschappij zag. Ze maken de film tot meer dan een slapstick komedie, tot meer dan slechts humor om de humor zelf.

Recensies

Er zijn nog geen beoordelingen.

Geef als eerste een beoordeling voor “Les vacances de Monsieur Hulot”

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven